Jak uruchomić własny serwer Project Zomboid krok po kroku

Konfiguracja serwera Project Zomboid wygląda na prostą dopóki nie trzeba ręcznie poprawić pliku INI, dodać pierwszego moda z Workshopu albo wytłumaczyć znajomym, dlaczego nie mogą się połączyć. W tym artykule przechodzimy krok po kroku przez pliki konfiguracyjne, ustawienia sandbox, instalację modów i otwieranie dostępu dla ekipy – bez teorii, tylko konkretne ustawienia, które faktycznie działają.

Pliki konfiguracyjne serwera Project Zomboid – od czego zacząć

Każdy serwer Project Zomboid generuje przy pierwszym uruchomieniu dwa kluczowe pliki: servertest.ini (ustawienia techniczne) oraz servertest_SandboxVars.lua (zasady rozgrywki). Nazwa „servertest" zmienia się w zależności od nazwy, jaką nadasz swojej instancji – jeśli nazwiesz ją „apokalipsa", pliki będą nazywać się apokalipsa.ini i apokalipsa_SandboxVars.lua.

Pliki znajdziesz zwykle w katalogu:

/Zomboid/Server/

Jeśli zarządzasz instancją przez panel Pterodactyl, wystarczy przejść do zakładki plików i otworzyć .ini bezpośrednio w edytorze przeglądarkowym – nie trzeba łączyć się przez SFTP. Jeśli administrujesz procesem samodzielnie na maszynie Linux, otwórz plik przez SSH:

nano /home/pzuser/Zomboid/Server/servertest.ini

Najważniejsze linie, które warto zweryfikować zaraz po instalacji:

PublicName=Moja Apokalipsa
MaxPlayers=16
PauseEmpty=true
Public=false
ServerPlayerID=1
DefaultPort=16261
SteamScoreboard=true
RCONPort=27015
RCONPassword=ZmianTenPassword123

DefaultPort to port, który trzeba otworzyć w firewallu lub przekazać przez NAT, jeśli korzystasz z maszyny własnej. RCONPassword ustaw inny niż domyślny – to hasło do zdalnej konsoli administracyjnej i w razie wycieku pozwala przejąć pełną kontrolę nad instancją.

Pełne omówienie parametrów technicznych i gotowy start znajdziesz na stronie oficjalnego wiki Project Zomboid, gdzie deweloperzy opisują każdą flagę uruchomieniową.

Jeśli wolisz pominąć ręczną instalację procesu, konfigurację plików i otwieranie portów, gotową instancję z panelem i automatycznymi kopiami zapasowymi znajdziesz pod linkiem hosting Project Zomboid – reszta tego poradnika i tak przyda się do dalszej konfiguracji rozgrywki.

Ustawienia sandbox i dostosowanie rozgrywki na serwerze Project Zomboid

Plik servertest_SandboxVars.lua odpowiada za wszystko, co gracze odczuwają w grze: liczebność zombie, tempo głodu, trudność łamania kończyn, częstotliwość respawnu lootu. To tutaj definiuje się, czy serwer ma być survivalowym koszmarem, czy luźną sesją budowlaną ze znajomymi.

Przykładowa, sprawdzona konfiguracja dla grupy 4-8 graczy zorientowanej na przetrwanie z umiarkowaną trudnością:

Parametr	Wartość	Efekt
PopulationMultiplier	1.5	Więcej zombie niż domyślnie, ale bez przesady
ZombieLore.Speed	2	Zombie szybkie, nie sprinterzy
Zombies.Strength	2	Standardowa siła uderzeń
FoodLoot	2	Umiarkowana ilość jedzenia w lootach
WaterShutoffModifier	14-28	Woda w kranach przestaje działać po 2-4 tygodniach
ElecShutoffModifier	14-28	Prąd wyłącza się w podobnym oknie czasowym

Plik ten edytuje się tak samo jak .ini – w panelu lub przez SSH. Po każdej zmianie w sandboxie konieczny jest restart procesu, aby silnik gry wczytał nowe wartości:

# restart przez konsolę panelu lub ręcznie na maszynie:
systemctl restart pzserver.service

Jedna uwaga praktyczna: zmiana ustawień sandbox po rozpoczęciu rozgrywki nie resetuje świata, ale niektóre parametry (np. gęstość zombie na starcie) zadziałają tylko dla nowo odkrywanych obszarów mapy, nie dla już wygenerowanych chunków.

Mody i Steam Workshop na serwerze Project Zomboid

Project Zomboid pobiera mody bezpośrednio z Workshopu Steam i synchronizuje je z klientami graczy automatycznie przy połączeniu – nie trzeba ręcznie rozsyłać plików. W servertest.ini dodajesz dwie linie:

Mods=ModID1;ModID2;ModID3
WorkshopItems=123456789;987654321;456789123

Mods to identyfikator wewnętrzny moda (znajdziesz go w opisie na stronie Workshopu lub w pliku mod.info), natomiast WorkshopItems to numeryczny ID z adresu URL strony Workshopu. Kolejność ma znaczenie przy modach zależnych od siebie – ładowarki i biblioteki (np. ModOptions) powinny znaleźć się na początku listy.

Kilka zasad, które oszczędzają godziny debugowania:

• Każdy gracz musi mieć subskrybowane te same mody w swoim kliencie Steam – inaczej dostanie błąd niezgodności wersji.
• Po dodaniu nowych pozycji do listy zrestartuj proces serwera, aby pobrał pliki Workshopu na maszynę.
• Duże paczki modów (survival overhaule typu Hydrocraft, Brita's Armor) znacząco zwiększają zużycie RAM – warto monitorować obciążenie przez konsolę panelu.
• Testuj nowe mody najpierw na kopii zapasowej świata, nie na aktywnej rozgrywce znajomych.

Jeśli chcesz zweryfikować kompatybilność konkretnego moda z aktualną wersją gry, opisy i komentarze społeczności znajdziesz bezpośrednio na stronach Workshopu powiązanych z oficjalną stroną Project Zomboid na Steam.

Dostęp dla znajomych i codzienna administracja serwera

Żeby znajomi mogli dołączyć, potrzebują adresu IP oraz portu zdefiniowanego w DefaultPort. Jeśli instancja działa na maszynie, którą administrujesz samodzielnie, trzeba otworzyć ruch w firewallu:

sudo ufw allow 16261/udp
sudo ufw allow 16262/udp
sudo ufw allow 27015/tcp
sudo ufw status

Jeśli zarządzasz instancją przez panel Pterodactyl, porty są already przypisane automatycznie do kontenera i widoczne w zakładce „Network" – wystarczy przekazać znajomym samo IP i port z panelu.

Whitelist i podstawowa moderacja

Dla zamkniętej grupy znajomych warto włączyć whitelistę w .ini:

Open=false
DisplayUserName=true

Dodawanie graczy do whitelisty odbywa się przez konsolę RCON lub bezpośrednio z poziomu panelu:

/adduser "NazwaGracza" "Haslo"
/setaccesslevel "NazwaGracza" admin

Poziomy dostępu w Project Zomboid to: observer, gm, overseer, moderator i admin – nadawaj najwyższy poziom tylko osobom, którym naprawdę ufasz, bo admin ma dostęp do teleportacji, niewidzialności i edycji świata w czasie rzeczywistym.

Kopie zapasowe i stabilność

Świat Project Zomboid zapisuje się cyklicznie, ale regularne kopie zapasowe to jedyna ochrona przed uszkodzonym save'em po crashu lub błędnym modzie. Katalog do zabezpieczenia:

/Zomboid/Saves/Multiplayer/servertest/

Jeśli korzystasz z panelu, automatyczne kopie zapasowe konfiguruje się w jednym miejscu i przywraca jednym kliknięciem po nieudanej aktualizacji moda. Więcej na temat dostępnych instancji gier znajdziesz na stronie wszystkich naszych serwerów gier, a jeśli planujesz samodzielnie administrować panelem na własnej maszynie, zerknij na ofertę VPS Pterodactyl.

Podsumowanie

Dobrze skonfigurowany serwer Project Zomboid to przede wszystkim przemyślane pliki .ini i sandbox, sprawdzone mody oraz jasne zasady dostępu dla ekipy. Wprowadzaj zmiany pojedynczo, testuj je po restarcie i regularnie zabezpieczaj świat kopią zapasową – oszczędzi to nerwów przy pierwszej fali po apokalipsie.

FAQ

Dlaczego gracze nie mogą połączyć się z moim serwerem Project Zomboid mimo poprawnego IP?

Najczęstsza przyczyna to zablokowany port w firewallu lub niezgodność listy modów między klientem a instancją. Sprawdź ufw status na maszynie oraz porównaj listę Mods i WorkshopItems z tym, co mają zasubskrybowane gracze.

Jak zmienić ustawienia sandbox bez utraty postępów graczy?

Edytuj plik _SandboxVars.lua i zrestartuj proces – istniejący świat pozostaje nienaruszony, ale niektóre parametry (np. gęstość zombie) zadziałają tylko na nowo odkrywanych obszarach mapy.

Ile RAM potrzebuje serwer Project Zomboid z dużą liczbą modów?

Podstawowa instancja działa na 4 GB, ale przy paczkach typu Hydrocraft czy Brita's Armor dla grupy powyżej 8 graczy warto zaplanować co najmniej 8 GB, monitorując obciążenie przez konsolę panelu.